آینده پژوهی در روابط ایران و عربستان در خاورمیانه بر اساس نظریه پیتر شوارتز

آینده‌پژوهی به مجموعه تلاش‌هایی که با جست‌وجو در منابع، الگوها و عوامل متغیر یا ثابت باهدف تجسم آینده‌ای بالقوه و برنامه‌ریزی متناسب با آن‌ها صورت می‌گیرد، گفته می‌شود.در این دانش تلاش می‌شود با بهره‌گیری از روش‌های علمی به‌جای تصور ساده آینده، به گمانه‌زنی‌های مبتنی بر دانش در مورد چندین آینده پرداخته شود؛ زیرا شناخت هوشمندانه آینده در زمان‌های گذشته متأثر از ابزارهای برنامه‌ریزی و نحوه به‌کارگیری آن‌ها در فرآیندهای برنامه‌ریزی می‌تواند با افزایش آسیب و خسارت‌ها همراه باشد .

در بین کشورهای منطقه دو کشور ایران و عربستان به دلایل مختلف ( ایدئولوژی ، فرهنگی ،  منابع و ذخایر استراتژیک ، مناسبات و روابط بین‌الملل و … ) نسبت به سایر کشورهای منطقه از  اهمیت بیشتری برخوردارند . از سویی تمرکز قدرت دو گروه اصلی مسلمان، شیعیان و اهل سنت، در این دو کشور آن‌ها را به دو قطب فرهنگی، فکری و مذهبی در جهان اسلام تبدیل کرده است. اگرچه روابط ایران و عربستان به‌عنوان دو  کشور مهم و تأثیرگذار در منطقه به روند تحکیم و توسعه منافع ملی کشورهای منطقه کمک و باعث پایان بخشیدن تدریجی حضور قدرت‌های بیگانه و کاهش روند مسابقه تسلیحاتی شده و با تعامل مستمر می‌توانند ضمن حل‌وفصل اختلافات موجود در منطقه، به‌عنوان دو وزنه سنگین و بانفوذ در منطقه و جهان اسلام، در جهت برآورده ساختن مسائل آرمانی جهان اسلام گام بردارند، اما همواره میان دو کشور حالتی از واگرایی و تضاد به چشم‌خورده است.

ایران و عربستان که قبل از انقلاب اسلامی ایران با توجه به دکترین نیکسون نقش دو ستون سیاست‌های ایالات‌متحده امریکا را در منطقه خاورمیانه داشتند، پس از انقلاب اسلامی در ایران به‌سرعت به‌عنوان دو رقیب جدی  در زمینه های سیاسی و مذهبی با یکدیگر به رقابت و حتی مقابله پرداخته‌اند و همین امر سبب‌ساز نه‌تنها واگرایی این دو کشور بلکه باعث صف‌آرایی کشورهای دیگر منطقه که به‌نوعی از سیاست‌های آن‌ها پیروی می‌کردند، گردیده است. بنابراین با توجه به اهمیت روابط این دو کشور، تهیه پژوهشی در این رابطه لازم و ضروری می‌نماید.

در این کتاب به بررسی روابط دو کشور ایران و عربستان بر اساس نظریه پیتر شوارتز پرداخته می شود .